Noorwegen: Houvast door samen te komen

Post

Vrijdag 22 juli 2011
Wat een intens triest weekend voor Noorwegen. En eigenlijk voor ons allemaal. Zoveel voornamelijk jonge levens, zomaar weg….
Je bent aan het werk in een regeringsgebouw.
Je waant je veilig met politieke vrienden op een prachtig eiland. Dat uit de lucht gezien de vorm heeft van een hart. Een samenleving is in het hart geraakt.

Samenkomen
Hoe verwerk je zo’n drama? Hoe houd je je staande? Jeroen Wollaars @wol van het NOS Journaal zei treffend “door samen te komen”. En dat vond ik mooi gezegd. Mensen komen samen. Dat geeft houvast in moeilijke tijden.
Zondagmorgen was in de Dom van Oslo ook een samenkomst. Om stil te staan bij de overledenen en getroffenen:


Emoties

Het was een emotionele bijeenkomst. Zeker toen het eigen lied van deze politieke jongerenorganisatie AUF werd gezongen. Het lied dat de vanaf Utøya zwemmende jongeren samen zongen om houvast te vinden voor de krachtsinspanning die ze moesten leveren om zichzelf in veiligheid te stellen:


De premier
De crisiscommunicatie van de Noorse premier Jens Stoltenberg @jensstoltenberg vindt niet alleen plaats via de gebruikelijke kanalen. Hij twittert bv ook, en dat doet hij in onze ogen heel goed want op een persoonlijke manier. Daar kunnen crisisleiders in Nederland nog wat van leren!

Toespraak van de premier
Your Majesties,
Dear Eskil,
Dear all of you,

It is nearly two days since Norway was hit by the worst atrocity it has seen since the Second World War. On Utøya, and in Oslo.
It seems like an eternity.
These have been hours, days and nights filled with shock, despair, anger and weeping.

Today is a day for mourning.
Today, we will allow ourselves to pause.
Remember the dead.
Mourn those who are no longer with us.
92 lives have been lost. Several people are still missing.
Every single death is a tragedy. Together they add up to a national tragedy.

We are still struggling to take in the scale of this tragedy.
Many of us know someone who has been lost. Even more know of someone. I knew several.

One of them was Monica. She worked on Utøya for 20 years or so. For many of us she was Utøya. Now she is dead. Shot and killed while providing care and security for young people from all over the country.
Her husband John and daughters Victoria and Helene are in Drammen Church today.
It is so unfair. I want you to know that we are weeping with you.

Another is Tore Eikeland. Leader of the Labour Youth League in Hordaland and one of our most talented young politicians. I remember him being met with acclaim by the whole Labour national congress when he gave a stirring speech against the EU Postal Directive, and won the debate.
Now he is dead. Gone for ever. It is incomprehensible.

These are two of those we have lost. We have lost many more on Utøya and in the government offices.

We will soon have their names and pictures. Then the full extent of this evil act will become apparent in all its horror. This will be a new ordeal.

But we will get through this too. Amidst all this tragedy, I am proud to live in a country that has managed to hold its head up high at a critical time.

I have been impressed by the dignity, compassion and resolve I have met. We are a small country, but a proud people.

We are still shocked by what has happened, but we will never give up our values.
Our response is more democracy, more openness, and more humanity. But never naivity.

No one has said it better than the Labour Youth League girl who was interviewed by CNN:
“If one man can create that much hate, you can only imagine how much love we as a togetherness can create.”

Finally, I would like to say to the families all over the country who have lost one of their loved ones:

You have my and the whole of Norway’s deepest sympathy for your loss. Not only that. The whole world shares your sorrow.

I have promised to pass on the condolences of Barack Obama, Vladimir Putin, Frederik Reinfeldt, Angela Merkel, David Cameron, Dimitry Medvedev and many other heads of state and government.

This cannot make good your loss. Nothing can bring your loved ones back.

But we all need support and comfort when life is at its darkest.

Now life is at its darkest for you.

I want you to know that we are there for you.

 

Noorse samenkomst in Rotterdam
In Rotterdam kwamen tegelijkertijd zo’n 50 Noren samen in de Noorse kerk. Ook zij deelden samen hun verdriet om de aanslagen in hun vaderland.

De rol van kerken na rampen

De uitgave “Rampenspirit – zorg voor de geest” over de rol van kerken na rampen is onlangs vernieuwd. Crisiswerkplaats heeft hier een bijdrage aan geleverd, oa door het ter beschikking stellen van crisiscompetenties voor geestelijk verzorgers (van Lydia). Ook hebben Lydia en Ina beiden zitting gehad in de netwerkgroep Rampenspirit.
De uitgave is hier te downloaden.

  1. els lemairevdRee07-28-11

    Laat ze in Paese en vrydom rusten
    ondanks , die kranzigheid ,, van die maffe gozen
    leeft ik erg mede , met jullie
    ondanks dat ook een idiote ziekte mogen ly
    aan epilepsie , leeft ik erg met jullie mede
    ik laat er ook een traan om

    els lemaire

Plaats een reactie